Ισαάκ, Σολωμέ δεν θα σας ξεχνώ ποτέ!

Κάθε χρόνο αυτές τις μέρες η μνήμη τρέχει στα συρματοπλέγματα της τουρκικής κατοχής, όπου εκτυλίχθηκαν τα αιματηρά γεγονότα του Αυγούστου του 1996.

Μια ειρηνική διαμαρτυρία και δύο δολοφονίες από το ίδιο ψευδοκράτος-δολοφόνο.

Πρώτα ο Ισαάκ που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, στο οδόφραγμα που κατέληξε η πορεία των μοτοσυκλετιστών που είχε ξεκίνησε από το Βερολίνο, με την σιωπηλή συγκατάθεση των ειρηνευτικών δυνάμεων.

Μια εβδομάδα μετά ο ξάδερφος του, ο Σολωμός, που δεν άντεξε την αδικία και όρμησε να κατεβάσει την κατοχική σημαία και δολοφονήθηκε εν ψυχρώ πάνω στον ιστό της.

Δεν ήταν πράξη εν βρασμώ ψυχής, ήταν καλά σχεδιασμένη η ηρωική του πράξη. Ήταν αποφασισμένος. Είχε στα χείλη του ζωγραφισμένο το χαμόγελο της αθανασίας.

Ο ένας, στην εκπνοή του, φώναξε για ελευθερία κι ο άλλος πήρε τον δρόμο προς αυτήν κι οδηγήθηκε στην αθανασία για να τον συναντήσει.

Αυτά τα παλληκάρια αναγνώρισαν πως η μόνη λύση για το κυπριακό ήταν και είναι η Απελευθέρωση. Έδωσαν τη ζωή τους και θυσιάστηκαν γι’ αυτή.

Αν σήμερα η εξουσία συζητά για ομοσπονδία, έχει αναρωτηθεί άραγε τι πολιτική θέση θα δώσει στον δολοφόνο του Σολωμού; Τι εξουσία θα έχει αυτός που ακόμα κυκλοφορεί ελεύθερος, έχοντας αξιώματα στο κατοχικό τμήμα της προδομένης Κύπρου; Για πόσο ακόμα θα θρέφουν οι συζητήσεις αυτές τον τουρκικό επεκτατισμό; Θα σεβαστούν τη μνήμη αυτών των ηρώων;

Ισαάκ, Σολωμέ δεν θα σας ξεχνώ ποτέ!